مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
سلام امشب تولد مه !!! ولی اینروزها حالم اصلا حالم خوب نیست ! یه شعر قشنگ یه جایی دیدم که می ذارم ! کاش خودم امشب می تونستم بنویسم !! فعلا همین و قبول کنین ! صدها هزار نفرین بر آن نگاه اول
آغاز دل سپردن اول نگاه من بود
سر گشته و پریشان در جستجوی کویش
این خرقه گدایی تنها گواه من بود
هر کس شراب نوشید مستوجب فنا شد
دستان پر ز مهرش هم تکیه گاه من بود
فرهاد همچو مجنون راه وصال گم کرد
راهی که رفته بودند آن راه راه من بود
تاریک وتار چون شب پس کو چه های امید
فانوس دیدگانش نور پگاه من بود
زنجیر کرده بودند رندان با وفا را
مژگان بی مثالش تنها پناه من بود
روزی که گردن عشق بر دار کرده بودند
تنها صدای آنجا فریاد آه من بود
در دادگاه عشقش محکوم حکم مرگم
شایدکه بی گناهی تنها گناه من بود
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
