مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
از وقتی تو رفتی نمی دونی چقدر خوش میگذره ! از وقتی تو رفتی نمی دونی چقدر « ناز » بی معنا شده « نیاز » پر معنا شده بدترین از این بنویسم ! از وقتی تو رفتی من هرگز احساس دلتنگی نکردم ! اصلا پریشون نشدم ! زندگی راه خودش و رفته واینستاده متوقف نشده از وقتی تو رفتی « عشق » مسخره ترین واژه دنیا شده ! دیگه بیشتر نمی گم همین چند خط و گفتم که بگم : « با رفتن تو ماندن چقدر بی معنا شده ! »
دلم نمی یاد
اصلا نگرون نشدم !
از وقتی تو رفتی
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
