مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
حتما می دانی اینروزها آتش نیز سرد است در انتظار یک خط یک سلام در تب و تاب اینکه اینروزها تمام می شود چه باران تندی پشت شیشه می بارد تند مثل تو مثل آتش مثل عشق گفتم عشق فریاد می کنم زندگی حتما می شنوی صدای درد استخوان را می شنوی ؟ سوز سرما را حس می کنی؟ نفس را می شماری ؟ تو باید باشی که زندگی باشد تو باید باشی که من عشق را خط خطی کنم !! چقدر سخت می گیرم وقتی می خواهم از عشق بنویسم ؟! کاش عشق فولادی نمی شد کاش کودک بودم کاش قرن بیست و یکم نبود باز هم کاش ، باز هم حسرت ! حسرت نبودن تو نگران بی معنا شدن بی نهایت سر حال از حس حضور تو شاد از تو نوشتن امید به آمدنت اینروزها مرا زنده می دارد حتما می دانی چه می گویم ! تو چه آرام آمدی و چه بی سر و صدا رفتی ! به ظاهر بی سر و صدا رفتی ! به ظاهر بی سر و صدا رفتی ! ای چشم خیس در انتظار مانده ای ساغر شکسته ! ای نگاه نگران ای روز آخر ، زنگ آخر ؛ ای نفس واپسین ! ای پای خسته ء در راه مانده از رفتن و نرسیدن خسته نیستی ؟ ای دستی که در انتظار فشردن خشک شده باور کن ای روح ناآرام تنها نقاشت می داند چه تصویر کرده است ! بگذار ساز بداند چه می نوازد ! کدامین گوش توان شنیدن این آهنگ ناموزن را دارد ؟! ای ناشناخته !! و می خواستی ! می خواستی که آزاد باشی که مبهم نباشی که گوشخراش نباشی که در انتظار نباشی
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
