مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
من امشب در تبی تندم ولی اینرا نمی گویم ! نگاه تو پریشان است چرا اینرا نمی بینی ؟ که من بی تو چه پررنگم چه جوشانم ببین من سرخ سرخ این بیابانم ! چرا اینرا نمی بینی ؟ که من بی تو نه خاموشم نه درگیرم نه نالانم ! چرا اینرا نمی بینی ؟ که من سر در کجا دارم ؟ چرا مستم ؟ چرا خوبم ؟ نفس در این هوا دارم !؟ چرا اینرا نمی بینی ؟ که مستی از کجا دارم ! خُم ام خالی می ام بی رنگ نفس را از شما دارم چرا اینرا نمی بینی ؟ که من دستم چه لرزان است ؟ بهای اینهمه بودن چه ارزان است چه ارزان است ؟ چرا اینرا نمی بینی ؟ ارادت اینهمه بالاست ! چرا اینرا نمی بینی ؟ که این دل اینهمه تنهاست ! ولی دل می تپد بی تو نگاهم نیز می بیند که من در این بیابانم چه بی رنگم چه بی رنگم ولی اینرا بدان جانم که من دلتنگ دلتنگم !! دلیلی برای ماندن دلیلی برای مردن برای تو بمانم یا بمیرم ؟ مانده ام که بمیرم !!!
که شاید حس کنم بازم
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
