مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
من در این کنج دلم جای تو خالی کردم رفتم و گوشه میخانه نشستم چشم به ساقی کردم بی حیایی کردم ساقی ناز نگاهت چو به من پیمان داد من زدم بر در بی عاری و حالی کردم این بستر گناه چه بوی خوشی می دهد این ناله های تو چه آهنگ موزونی می نوازد این چشمهای تو چه عاشق می کند انسان را و این نگاه تو چه از خود بی خود می کند ستاره ها را و چه مست می کند این ماه را و نبودنت چه آواری خراب می کند و چه بودنی را فریاد می کند هوار می کند که دیگر نگاهت نیست و سازها نواختن را از یاد می برند وقتی چشمانت را می بندی و دیگر نگاهی نیست سازی نیست آوازی نیست دیگر تو نیستی هر چه است خرابی است و دیگر خوابی نیست و دیگر جوابی نیست نیمه شب بیداد می کند ای نگاهت آسمانی با نگاهت دل خراب است با صدایت دیده خواب است بی تو این دنیا سراب است
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
