مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
و پشت اشکهایم پنهان کردم تو نگاه برتر بودی من ، آخر این نگاه بودم من نبودم هر چه بود تو بودی مثل همیشه بی احساس به این نگاه ! مثل همیشه من نبودم صفحات آخر این کتاب را چگونه بنویسم آخرین بیت این غزل را چه بسرایم از تو نگویم از چه بگویم ؟ در جواب این اشک چقدر بنویسم چقدر نامه سیاه کنم ؟ از چه بنویسم از چه بگویم ؟ اینهمه صداقت را چگونه معنا کنم اینهمه حماقت را ؟ راستی هیچوقت فکر نمی کردم صداقت را هم معنای حماقت بدانم یادم باشد بی تو هیچوقت صداقت را بی معنا نکنم " زندگی هسته زرد آلوست گاهی شیرین گاهی تلخ " زندگی را بی معنا نکنم زندگی یعنی صداقت ترس ماندن ترس رفتن ترس از اینهمه صداقت را چگونه معنا کنم ؟ تو متفاوتی تو پر معنایی من آنچه تو می خواهی نیستم من بهترین هستم ! از خودم خوشم می آید چون ضعیف نیستم ! این غزل همچون نگاه تو همیشه سبز خواهد ماند !!
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
