مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
اینجا آغاز سال 1388 است نمی دانم و شاید هم می دانم ! ! چرا این سال را متفاوت با هر سال می دانم ؟ امسال سالی است که من به تمام آنچه می خواهم می رسم امسال بی نهایت را در نهایت معنا خواهیم نگاشت از شوق دیدن تو خواب از چشام پریده از شوق دیدن تو این چِش دگر ندیده از روزی که تو رفتی رنگ از رُخم پریده گفتم برو و لیکن این دل دگر طپیدن در قاب خود ندیده ! گفتم برو و لیکن این جان خسته من روز خوشی ندیده ... ! روزام همه فنا شد روح از تنم جدا شد در حسرت نگاهت جونم به لب رسیده ! برگرد بیا که انگار _ زندان چشم مستت _ این قلب خسته ام را در میله ها طنیده ! دیگر رمق ندارم ن َ فَ س ! دگر بریده !! من ناز کرده بودم غافل از اینکه چشمت آن دیگری ربوده ! نامرد روزگاری ! لیکن دگر ندارم در وصف تو صدایی ! زیرا که هر چه بوده انگار هیچ بوده ! حیف از نگاه نازم در زلف چون کمندت حیف از صدای عشقی که گوش تو شنیده ! من خواب رفته بودم زیر نگاه نازت باران بی تو بودن بر ذهن من چکیده ! لایق بر این نبودی لایق به حس نازم زیرا که بی خیالی
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
