مهرویان جهان
رحم ندارد دلشان
لعنت بر کسی که عشق را برای اولین بار تعریف کرد و بعد از آن بدون عشق نفس کشیدن را دشوار کرد باور کن گاهی بدون تو ماندن بی معنا می شود ! و رفتن مرگ را تداعی می کند به هر سو می نگرم و از هر طرف که می بینم عشق را هم معنای نفس می بینم وبدون عشق نفس به شماره می افتد دل بی نهایت تنگ می شود ذهن بی نهایت آشفته می شود و بی تو دفتر فقط خط خطی می شود انسان کی می خواهد بفهمد که به دنیا آمده تا زندگی کند ! و تا کی می خواهد به سمت مرگ حرکت کند ؟ انسان کی می خواهد اشرف مخلوقات شود ؟ و از این در به دری رها شود ؟ کو بی نهایت انسانی ! که بی نهایت عشق تقدیمش کنی ؟ بی نهایت عشق تقدیم آنها که مثل انسان می اندیشند و مثل انسان زندگی می کنند ! شاد باشید همیشه ! که غم هیچوقت دست از سر انسان بر نمی دارد !!
بزرگ خواهی شد دور خواهی شد
و این لحظات بدون هم بودن افسوس بزرگ زندگی خواهد شد
بزرگ شو! کتاب بخوان سرو شو ! بیدار شو ! پرواز کن !
دور شو ! دور شو ! بگذار فراموشت کنم !
بگذار بازهم بنویسم بسوزم ! بسازم ! زندگی کنم !!
نسل من هم افسوس بزرگ تاریخ خواهد شد
نسل نگاههای بی پاسخ ! نسل آه ! نسل افسوس !
نسل سروهای خاموش هم به نخل های سر بریده گره خواهد خورد
اینهمه هیچ به هیچ خواهد پیوست و هیچ نخواهد رویید !
البرز و دماوند هم خواهد خشکید ؛ اینگونه که ما می اندیشیم !
و این - هیچ های - بزرگ روزگار خواهند ماند !؟
جز هیچ و نیستی و نابودی چیزی نخواهد رویید !
اگر بازهم اینگونه بیاندیشیم !
کاش سهراب بود و چشمهای همگی را می شست و جور دیگری نقاشی می کرد !
بیدار شو !! بیدار شو !!!
